این روزها دریا برای ما دیگر فقط پهنه‌ای از آب نیست؛ دفتر بزرگی از اندوه است. 

موج‌ها آرام می‌آیند و می‌روند، اما گویی هر موج نامی را زمزمه می‌کند؛ نام شما که در دل تاریخ این سرزمین حک شد. پیکر ۸۴ تن از شما به وطن بازگشته است؛ بر شانه‌های ملتی که با اشک و افتخار بدرقه‌تان می‌کند. اما ۲۰ نام دیگر هنوز در آغوش دریا مانده‌اند؛ همان‌جا که آبیِ بی‌کران، آرامگاه ابدی دریادلان شده است.

 گویی دریا شما را برای همیشه نزد خود نگاه داشته تا روایت شجاعتتان را برای نسل‌ها نجوا کند. آنچه بر ناو دنا رفت، تنها یک حادثه جنگی نبود؛ زخمی بود بر وجدان انسانیت. 

ناجوانمردیِ آشکاری که حتی حرمت یک عرشه بی‌سلاح را نگه نداشت. در جهانی که قانونِ دریا را شرافت و جوانمردی می‌دانند، چگونه می‌توان باور کرد که آتشی چنین سنگین بر کشتی‌ای بی‌پناه و میهمان گشوده شد؟ این درد برای ما غریبه نیست. 

حافظه این ملت هنوز صدای شکستن آسمان را به یاد دارد؛ روزی که هواپیمای مسافربری ۶۵۵ ایران‌ایر در فراز آب‌های خلیج‌فارس با ۲۹۰ مسافر بی‌گناه فرو ریخت. 

آن روز نیز خلیج فارس شاهد مظلومیتی بزرگ بود؛ آسمان گواه شد و دریا، پیکرها را در آغوش گرفت. امروز، با یاد شما، آن خاطره تلخ دوباره در جان این سرزمین زنده شده است.

اما قهرمانان دنا، بدانید که شما تنها نام‌هایی در یک گزارش یا عددهایی در یک خبر نیستید. شما روایت مظلومیت یک ملت و دلیل خشم و فریاد آنان هنگام «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» گفتنید. 

هر کدام از شما چراغی هستید در خانه‌ای، خاطره‌ای در قلب مادری و افتخاری در نگاه فرزندی که روزی خواهد گفت: «پدرم نگهبان دریا بود.» دشمن شاید توانسته باشد یک ناو را در آب فرو ببرد، اما هرگز نمی‌تواند عظمت نام شما را در دل این ملت خاموش کند. 

خون شما، همچون فانوسی بر ساحل تاریخ خواهد ماند؛ روشن، بیدار و راهنما.

به ۸۴ پیکری که بازگشتند، با احترام سلام می‌کنیم و به ۲۰ نامی که در ژرفای دریا جاودانه شدند، با قلبی سرشار از اندوه و افتخار درود می‌فرستیم.

دریا شما را در آغوش گرفته است اما ایران شما را در حافظه ابدی خود نگاه خواهد داشت. نامتان بلند، راهتان روشن و یادتان تا همیشه در تپش قلب این سرزمین جاری خواهد بود.

انتهای پیام/